Verjaardag

Posted on sep 8, 2017 in Marie Heerema, Mijn blogs
Verjaardag

Christelijk Rusthuis Hebron voor Dames, aan den Loosdrechtschen weg te Hilversum. Een keurig, gerieflijk, en zeer practisch ingericht verblijf, aan hooge hygienische eischen voldoende, in deze gezonde, fraaie streek. Herstellingsoord voor dames, die na ziekte, operatie of door overspanning, behoefte hebben aan rust en nieuwe levenskracht. Medische verzorging inbegrepen. Het gehele jaar geopend.

Rusthuis Hebron, “Waar vermoeide vrouwen weer op krachten kunnen komen” wordt in 1907 gesticht en blijft tot 1970 in bedrijf. Locatie is villa Belvedère, in de volksmond ook wel het Hertenhuis genoemd, vanwege het vlakbij liggende hertenkamp.

De Russen bleven mijn leven beheersen, vooral als een man een bepaalde geur of een bepaald gezicht had, dan was ik nergens meer. De nachten met die Russische koppen, de honger, het pistool en al het andere van de oorlog. Het liet mij niet meer los.

Haar oorlogservaringen, en met name de gebeurtenissen van april en mei 1945 beïnvloeden Marie’s leven blijvend. Ze voelt zich steeds slechter, krijgt last van hyperventilatie en durft niet meer naar buiten. Twee jaar lang ondergaat ze diverse onderzoeken en bezoekt ze verschillende neurologen en psychiaters. Dan besluiten de artsen dat ze naar een herstellingsoord moet. Begin september 1949 vertrekt ze naar rusthuis Hebron in Hilversum, waar ze op 8 september haar 26e verjaardag viert. Hier zal ze ruim drie maanden verblijven.

Daar zijn alleen vrouwen met oorlogsleed. Er was een vrouw uit Zeeland die haar dochtertje had verloren bij een bombardement. Er waren jonge vrouwen die mismaakt waren door hongeroedeem. Vrouwen die aan het nakuren waren van tbc. Ikzelf was niet in staat iets te vertellen, maar ik voelde daar wel rust, omdat er geen mannen waren. Iedere week werden wij gewogen, mijn gewicht was zesendertig kilo. Het was de hele dag rusten, buiten, in de middag naar je kamer, goed eten, maar ik kwam geen onsje aan. Na drie weken moest ik proberen een kwartiertje alleen te wandelen. Ik kon en durfde niet. Ik liep tot de hoek, bleef daar staan en ging dan weer terug.

Marie gaat weer naar huis, maar blijft haar klachten houden. In 1958 is het zodanig mis met haar gezondheid, dat ze opnieuw in Hebron belandt. Dit keer krijgt ze zoveel kalmeringsmiddelen en slaappillen voorgeschreven, dat ze er de rest van haar leven een aversie tegen medicatie en witte jassen aan overhoudt.

Na zes weken gingen er een paar vrouwen naar huis. Ik moest blijven. Zes weken werden ruim drie maanden. Toen ben ik op eigen verzoek naar huis gegaan en gelijk gestopt met die pillen.

 Via de Stichting Burger Oorlogsgetroffenen kreeg Marie veel later de hulp en erkenning die ze zocht. De Stichting is inmiddels opgegaan in de Stichting 1940-1945.

Uit het leven van Marie Heerema (8-9-1923-28-03-2009), geïnspireerd op haar dagboeken.

Leave a Reply